استیو وو روح هند را از طریق لنز دوربین ثبت می کند


استیو وو بزرگ استرالیایی مدت هاست که هند را دوست دارد و اولین بار در سال 1986 در این کشور گشت و گذار می کند. اما تجربه او قبل از اینکه فرصتی پیدا کند که برگردد و از کریکت روزمره در یک نیروگاه برق ورزشی عکس بگیرد ، یک نگاه اجمالی خیلی زودگذر بود. Vaughn که از یک مکان به مکان دیگر به عنوان بازیکن سفر می کرد و به عنوان کاپیتان استرالیا خدمت می کرد ، احساس کرد هرگز نمی تواند قطعه ذوب زندگی در یک کشور شلوغ آسیای جنوبی را به درستی ببیند و احساس کند. اما این زیرچشمی های کوچک کوچه و کوچه ها از کلکته تا جودپور هرگز از ذهن او خارج نشد.

بوق تجاری

در ، یکی از موفق ترین اسکیپ های تاریخ کریکت ، به یاد می آورد که از “بمباران مطلق و کامل حواس من” مبهوت شده است و قول داده است که هرگز ستاره او کمی درخشان تر شود.

محدودترین بازیکن استرالیا به خبرگزاری فرانسه گفت: “این چیزی است که من همیشه در قلبم داشته ام ، همیشه شیفته آنچه از پنجره اتوبوس می دیدم ، زندگی روزمره و روح مردم بوده ام.”

“من نمی توانستم درک کنم که کریکت چقدر برای مردم مهم است و تقریباً یک دین است.”

وون 55 ساله این کار را سالها به تعویق انداخت تا اینکه تیم استرالیایی در یک رسوایی مخلوط شمشیر در آفریقای جنوبی در سال 2018 خود را در بحران دید.

با کریکت استرالیا در پایین ترین سطح ، او شروع به برنامه ریزی برای یک پروژه “احساس خوب” کرد که در نهایت با یک سفر 18 روزه به دوربین های دور هند با دوربین خود منجر شد تا جوهره و لذت های ساده بازی را بدست آورد و پول جمع کند. برای کودکان بیمار به طور همزمان.

کریکت 100 ساله

وون گفت: “این فقط یک پروژه سرگرم کننده بود. می دانید ، 18 ماه پیش مردم گفتند که کریکت پس از آنچه در کیپ تاون اتفاق افتاد روح خود را از دست داد.” “من فقط می خواستم یک پروژه عالی انجام دهم که تحسینش کردم.”

با همراهی معلم عکاس حرفه ای ترنت پارک وون در ژانویه قبل از تغییر همه گیر ویروس کرونا در جهان اتفاق افتاد.

این سفر او را به صحرای راجستان ، دامنه کوههای هیمالیا و خیابانهای شلوغ بمبئی سوق داد و در جایی که بازی را مشاهده کرد متوقف شد.

او در حالی که از نابینایان الهام گرفته بود و با مشکل روبرو بود ، در اینستاگرام با راهبان کریکت ، یک بازیکن 100 ساله و یک احساس پنبه سه ساله آشنا شد

دوستان قدیمی مانند ساچین تندولکار در این ماجرا دخیل بودند و محصول نهایی کتاب “روح کریکت” و یک مستند بود که قبل از یک عکس محدود از هند و یک تور آزمایشی از استرالیا پخش شد.

عواید حاصل از کار وی با موسسات خیریه در هند و بنیاد استیو وون کمک خواهد کرد ، سرمایه ای که برای کودکان مبتلا به بیماری های نادر جمع می کند ، نقشی خیرخواهانه که وی پس از ملاقات دهه ها پیش با مادر راهبه فقید و مبلغ مادر ترزا عهده دار شد.

وو ، که اولین بازی خود را علیه هند انجام داد و از سال 1999 تا 2004 در دوران طلایی استرالیا را اداره کرد ، حدود 17000 عکس گرفت و مجبور شد 220 کتاب را برای این کتاب قرار دهد.

عصا بامبو

وی گفت: “این دشوارتر از مصرف آنها بود زیرا شما نمی خواهید كسی آنها را از دست بدهد. همه خاطره ای را به ارمغان می آورند.”

“صحنه های بسیار عالی وجود داشت – بازی کریکت با راهبان در مقابل هیمالیا کاری بود که من هرگز فکر نمی کردم ببینم و انجام دهم ، و کریکت های معلول جسمی باورنکردنی بودند.

“این افراد فاقد اندام یا فلج اطفال بودند ، مواردی از این قبیل ، و دیدن پرواز آنها در هنگام فرود آمدن روی هوا با چنین عصاهای بامبو هنگامی که در پاتوق بودند ، یک زندگی شگفت انگیز از زندگی بود.”

این یک سفر فراموش نشدنی برای واگ بود که همیشه به عکاسی علاقه داشت.

وی اظهار امیدواری کرد که محصول نهایی به مردم کمک کند تا درک بهتر جیرجیرک ها را برای هندی ها درک کنند.

وی گفت: “انجام این کار عادلانه اگر شما در آنجا نباشید دشوار است ، اما 1.4 میلیارد نفر وجود دارد که تقریباً همه در مورد کریکت چیزی می دانند و احساس ارتباط می کنند.”

“به طور خاص ، برای افرادی که زیر خط فقر زندگی می کنند ، که احتمالاً 800 میلیون نفر است ، این به آنها امید می بخشد و چیزی برای افتخار به آنها می دهد ، آنها احساس اتصال می کنند و به نوعی مسئولیت خوب کار تیم خود را مسئول می دانند.”

بالا رفته

وی افزود: “برای بازی کریکت ، به پول زیادی احتیاج ندارید – یک خفاش و یک توپ ، و بقیه موارد به خیال شما بستگی دارد.”

“شما برای بازی نیازی به جسمی بزرگ و تحمیل کننده ندارید ، و آنها چنین الگوهایی دارند و شخصیت ها آنقدر کریکت هستند که واقعاً متعصب و علاقه مند به این موضوع هستند.”

مباحث ذکر شده در این مقاله

خبر های روز ایران و جهان

دیدگاهتان را بنویسید

Comment
Name*
Mail*
Website*